Słońce Słowa Przedwiecznego wysyła Swojego Anioła dla powiadomienia Dziewicy, że nadeszła godzina Boga

Poniżej fragment tekstu zaczerpnięty z książki Luizy Piccarrety „Dziewica Maryja w Królestwie Woli Bożej” (dzień dziewiętnasty).

Dusza do Matki Bożej

Święta Mamo, jestem znowu na twoich kolanach. Twoje małe dziecko potrzebuje pożywienia twojego najsłodszego słowa, które przynosi balsam uzdrawiający dla ran jego nieszczęsnej ludzkiej woli. Moja Mamo, mów do mnie, pozwól swoim potężnym słowom zstąpić do mojego serca i utwórz na nowo, kształtując ziarno Woli Bożej w mojej duszy.

Lekcja Wszechpotężnej Królowej

Najdroższe dziecko, to jest dokładnie tą przyczyną, dla której kocham cię tak bardzo i pozwalam ci słuchać niebiańskich tajemnic o Bożym Fiat[1], wspaniałości, która w pełni może operować tylko tam, gdzie całkowicie panuje, jak również o tym, na jakie ogromne zło pozwala sobie ten, kto dopuszcza do zdominowania go przez ludzką wolę; oraz o tym, że gdy kochasz Boży Fiat, to pozwolisz Mu na kształtowanie w sobie Swojego tronu, a swoją wolę czynisz podnóżkiem Woli Bożej, składając ją, jako ofiarę u Jego Bożych stóp..

Teraz, moje dziecko, posłuchaj Mnie. Kontynuowałam Swoje życie w Nazarecie, a Boży Fiat kontynuował rozszerzanie we Mnie Swojego Królestwa. Wykorzystywał On wszystkie moje małe czyny, nawet te najmniej ważne, jak utrzymywanie porządku w tym małym domu, rozpalanie ognia, zamiatanie i wszystkie te czynności, jakie sprawowane są w rodzinie, i mogłam odczuć drgania Jego życia we wszystkim, w ogniu, w wodzie, w pożywieniu, w powietrzu, którym oddychałam. Biorąc w posiadanie moje małe akty, formował On ponad nimi morza światła, łaski i świętości, bo gdziekolwiek On rządzi, Boża Wola ma siłę kształtowania, nawet z najmniejszych drobiazgów, nowych niebios o przecudnej piękności. Będąc nieskończoną, nie wie Ona jak czynić rzeczy małe, ale Swoją potęgą daje wartość najmniejszym drobiazgom, czyniąc je rzeczami największymi, takimi, że zadziwiają Niebo i ziemię. Wszystko jest święte, wszystko jest świętością dla kogoś, kto żyje w Woli Bożej.

Teraz, dziecko mojego Serca, bądź uważną i słuchaj Mnie. Na kilka dni przed zastąpieniem Słowa Przedwiecznego na ziemię, widziałam, że otworzyło się Niebo i Słońce Słowa Bożego przy bramie, jakby wyglądającego na kogoś, ku komu powinno skierować Swój lot, aby uczynić Samego Siebie niebieskim więźniem jakiegoś stworzenia. Och, jak cudownie było oglądać Go u bram Nieba, jak gdyby wypatrywał na punkcie obserwacyjnym szczęśliwego stworzenia, które udzieliłoby gościny swojemu Stwórcy! Boże Osoby Trójcy Przenajświętszej już więcej nie spoglądały na ziemię, jakby była dla Nich obcą, ponieważ przebywała tam malutka Maryja, która będąc w posiadaniu Woli Bożej, utworzyła Jej Boże Królestwo, Maryja, w którą Słowo mogło bezpiecznie zstąpić jak do Swojej własnej rezydencji, w której znalazło Niebo i wiele słońc, wielu aktów Woli Bożej dokonanych w jej duszy. Boskość owładnięta Miłością, odrzuciła płaszcz Sprawiedliwości, w który odziała stworzenie przez tak wiele stuleci i przykryła Siebie płaszczem nieskończonego Miłosierdzia, wydając między Sobą dekret o zstąpieniu Słowa. Zabrzmiał akt oznajmujący Godzinę Spełnienia. Na ten dźwięk, Niebo i ziemia zdumiały się i wszystko przypatrywało się z uwagą, będąc obserwatorem tak wielkiego ekscesu Miłości i tak niesłychanej hojności.

Twoja Matka czuła się jak w płomieniach miłości i odpowiadając na Miłość Swojego Stwórcy, chciała utworzyć jedno pojedyncze morze miłości, ażeby Słowo mogło do niego zstąpić na ziemi. Moje modlitwy ogromnie się wzmogły i podczas gdy się modliłam w moim małym pokoiku, przyszedł Anioł, posłany z Nieba, jako posłaniec wielkiego Króla. Stanął przede Mną i składając Mi ukłon, pozdrowił Mnie: „Bądź pozdrowiona Maryjo, Nasza Królowo, Boży Fiat napełnił Cię łaską. Wypowiedział On już Swój Fiat, bo chce zstąpić. Jest On tuż za mną, ale pragnie twojego Fiat, dla uformowania dopełnienia Jego Fiat”.

Na takie wielkie zaanonsowanie, którego tak bardzo pragnęłam – jakkolwiek nigdy nie myślałam, że to Ja będę tą wybraną – byłam jak osłupiała i w pierwszym porywie zawahałam się. Ale Anioł powiedział Mi: „Nie obawiaj się Nasza Królowo, bo znalazłaś łaskę u Boga. Zwyciężyłaś Swojego Stwórcę i dlatego, dla dopełnienia zwycięstwa – wypowiedz Swój Fiat.”

I wypowiedziałam Mój Fiat, i och – co za wspaniałości! Te dwa Fiat złączyły się wspólnie i Boże Słowo we Mnie zstąpiło. Moje Fiat otrzymując tą samą wartość jak Boży Fiat, z ziarenka mojego człowieczeństwa uformowało maleńkie człowieczeństwo, które zawarło w sobie Słowo. I w ten sposób ogromna wspaniałość Poczęcia została dopełniona.

Och, potęgo Najwyższego Fiat! Ty wzniosłaś Mnie tak wysoko, uczyniłaś Mnie tak silną, aż do punktu, że byłam w stanie stworzyć wewnątrz Siebie to człowieczeństwo, które zawarło Słowo Przedwieczne, Którego Niebo i ziemia nie mogą w sobie pomieścić! Niebiosa były wstrząśnięte, całe Stworzenie było bardzo szczęśliwe.

Radując się, zgromadziło się wokół małego domku w Nazarecie, aby oddać hołd i cześć Stworzycielowi, Który stał się Człowiekiem. I swoim bezgłośnym językiem wołało: „O cudzie nad cudami, który tylko Bóg mógł uczynić! Nieskończoność stała się maleńką, Potęga pozbawiła się siły, Jego niedosięgniona Wysokość zniżyła się do głębi łona Dziewicy i w tym samym czasie jest się maleńkim i niezmierzonym, potężnym i bezsilnym, mocnym i słabym!”

Moje drogie dziecko, ty nie możesz w pełni pojąć tego, co odczuwała twoja Mama w akcie Poczęcia Słowa. Wszystko z utęsknieniem oczekiwało na Mój Fiat, Które Ja mogłabym nazwać Wszechwładnym.

Teraz, drogie dziecko, posłuchaj Mnie: Jak wiele musi nauczyć się twoje serce, aby postępować i żyć w Woli Bożej! Moja potęga jest stale taka sama, pozwól Mi, więc wypowiedzieć Mój Fiat nad twoją duszą. Ale, abym mogła to uczynić, Ja potrzebuję również twojego Fiat.

Jeden Fiat nie może uczynić prawdziwego dobra, największe rzeczy są zawsze czynione we dwoje. Sam Bóg nie chciał uczynić tego Samemu z Siebie, ale chciał Mnie razem z Nim, aby uformować wspaniały cud Poczęcia. W Jego i w Moim Fiat ukształtowane zostało życie Boga – Człowieka, odrestaurowane zostało przeznaczenie ludzkości.

Niebo już więcej nie pozostawało zamknięte a całe dobro zostało zawarte pomiędzy dwoma Fiat. Dlatego też, wypowiedzmy razem: „Fiat! Fiat!” i za przyczyną mojej macierzyńskiej miłości zamknę w tobie życie Woli Bożej. Na dzisiaj wystarczy. Będę czekała na ciebie jutro, aby opowiedzieć mojemu dziecku, co nastąpiło po Poczęciu.. 

Dusza
Przepiękna Mamo, jestem zachwycona słysząc twoją wspaniałą lekcję. Ja błagam Cię, wypowiedz twój Fiat nade mną, i ja wypowiem mój i pocznie się we mnie Fiat, o którym marzysz, aby rządził we mnie, jako życie. 

Mały kwiatek
Dzisiaj, dla uczczenia Mnie, przyjdziesz, aby dać pierwszy pocałunek Jezusowi i dziewięć razy powiesz do Niego, że chcesz wypełniać jego Wolę, a Ja powtórzę cud i Jezus zostanie poczęty w twojej duszy. 

Zawołanie
Potężna Królowo, proszę, wypowiedz Swój Fiat i stwórz we mnie Wolę Boga.

[1] Słowo Fiat („niech się stanie!”) wyraża nieskończenie Świętą Wolę Boga

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.