Świętość życia w Woli Bożej jest przywróceniem podobieństwa Bożego utraconego przez Adama

Świętość życia w Woli Bożej

Świętość nie zależy od urzędu czy zadania, które zostało nam powierzone, ale polega na spełnianiu Woli Bożej we wszystkim, co czynimy, w każdym powierzonym nam zadaniu.

Nasz Pan, choć w Ewangelii wyraźnie nawiązał do Woli Ojca, dając do zrozumienia, że jest Ona czymś najważniejszym, że jest celem i wyjaśnieniem wszystkiego w Jego Życiu, to w owym czasie nie mógł rozwodzić się udzielając dodatkowych wyjaśnień. „Jeżeli wam mówię o tym, co jest ziemskie, a nie wierzycie, to jakżeż uwierzycie temu, co wam powiem o sprawach niebieskich?” (J 3,12). Jeśli człowiek nie znał mniejszych rzeczy, to jak mógłby poznać te większe? Jeśli jeszcze nie umiał chodzić, to jak mógłby nauczyć się latać?

Przywrócenie podobieństwa Bożego

Stworzenie Adama

Najpierw Nasz Pan musiał wychować go od nowa, odkupić, dać mu Łaskę, uczynić go ponownie dzieckiem Bożym i zapewnić mu zbawienie, odkładając na później – na czas ustalony przez Ojca – wyjawienie mu jego Dziedzictwa, przywrócenie mu daru Swej Uwielbionej Woli a wraz z Nią podobieństwa Bożego utraconego przez Adama, uczynienie go jednym z Sobą, udzielenie mu nie tylko zbawienia, ale przekazanie mu także Swej własnej Świętości Bożej i nauczenie go życia w Woli Bożej…

A zatem kiedy Jezus przyszedł na ziemię, bardzo mało mówił o Woli Bożej. Zaplanował Jej ujawnienie za pośrednictwem Luizy: „To, co powinienem był uczynić w owym czasie, nauki, które miałem przekazać wszystkim na temat Mojej Woli, dałem je tobie. Tak więc, ukazanie ich jest niczym innym, jak tylko uzupełnieniem tego, co Ja powinienem był uczynić, kiedy przebywałem na ziemi, jest niejako wypełnieniem Mojego Przyjścia.” (02.06.1921)

Czym jest nowość życia w Woli Bożej?

Spełniać Wolę Bożą, czyli wiernie wypełniać to, czego Ona pragnie lub akceptować to, co dopuszcza, nie jest nowością. Czynili to wszyscy Święci wszystkich czasów, ponieważ bez Niej nie może zaistnieć żadna cnota ani świętość. Ale każdy może z Niej czerpać i nawiązać z Nią relację, w takim stopniu, w jakim jest mu dane Ją poznać:

Oczywiście, że byli Święci, którzy zawsze spełniali Moją Wolę, lecz czerpali z Mojej Woli w takim stopniu, w jakim Ją poznali. Wiedzieli, że spełnianie Mojej Woli było największym aktem, tym, który oddawał Mi największą cześć i który prowadził do świętości, i z tym też zamiarem spełniali Ją i to czerpali, ponieważ bez Mojej Woli nie ma żadnej świętości, żadne dobro ani żadna świętość, mała czy duża nie może bez Niej zaistnieć.” (06.11.1922)

Słońce Woli BożejNowością jest to, że Jezus, poprzez Dar Swojej Woli dla stworzenia, kształtuje w nim Swoje Życie i Swoją rzeczywistą obecność, i w ten sposób to stworzenie służy Mu za Człowieczeństwo. Oczywiście nie poprzez pewien rodzaj „zjednoczenia hipostatycznego (dwie natury w jednej osobie), ale poprzez zjednoczenie dwóch woli – woli ludzkiej i Woli Bożej, połączonych jednym tylko Pragnieniem (jedną Wolą), którym, niewątpliwie, nie może być inne, jak tylko To Boże.

Stworzenie to staje się wtedy triumfem Jezusa, staje się „drugim Jezusem”, nie z natury, ale poprzez dar Łaski, w myśl słów Św. Jana: „…Ponieważ tak, jak On jest [w niebie], i my jesteśmy na tym świecie  (1 J 4,17).

„Och, jak bardzo różni się świętość duszy,  która żyje w Woli Bożej! Jezus staje się aktorem i widzem tego, co ona czyni.”  (14.08.1917)

Tylko w pismach Luizy Jezus pozwala poznać Swoją Wolę

I mówi: której jak dotąd nikomu nie ukazałem. Przejrzyj tyle książek, ile chcesz i zobaczysz, że w żadnej z nich nie znajdziesz tego, co powiedziałem tobie o Mojej Woli.” (12.09.1913)

Życie w Woli Bożej „to świętość jeszcze nie poznana, którą dam poznać i która umieści ostatni, najpiękniejszy i najbardziej błyszczący ornament pośród wszystkich innych świętości. (08.04.1918)

Z wiedzy rodzi się szacunek, miłość i posiadanie. „Moja Wola jest cudem nad cudami, jest tajemnicą, aby znaleźć światło, świętość i bogactwo. Jest tajemnicą wszelkiego dobra, a nie będąc dogłębnie poznana, nie jest więc ceniona ani miłowana, jak na to zasługuje!” (08.03.1914)

Luiza Piccarreta daje początek świętości życia w Woli Bożej: „We wszystkich świętościach byli zawsze święci, którzy jako pierwsi zapoczątkowali pewien rodzaj świętości; tak więc był święty, który zapoczątkował świętość pokuty, drugi, który zapoczątkował świętość posłuszeństwa, inny pokory, a więc tak samo z całą resztą innych świętości.  A teraz chcę, abyś ty była początkiem świętości życia w Mojej Woli (27.11.1917)

Jezus MiłosiernyŚwiętość życia w Mojej Woli nie posiada dróg ani drzwi, ani kluczy, ani pomieszczeń. Zalewa wszystko, jest jak powietrze, którym się oddycha, którym wszyscy muszą i mogą oddychać. Jeśli tylko dusza tego zapragnie i odłoży na bok wolę ludzką, Wola Boża pozwoli duszy oddychać Sobą i da jej życie, efekty oraz wartość życia Moją Wolą. A jeśli nie jest znana, jak mogą pokochać czy zapragnąć życia tak świętego? Jest ono największą chwałą, jaką stworzenie może Mi przynieść.” (16.07.1922)

Aby żyć w Woli Bożej, Jezus mówi: „Chcę otrzymać ‘tak’ od stworzenia i pragnę, aby było jak miękki wosk, gotowe na to, co chcę z nim uczynić.(06.03.1919)

„Ale niewiele jest dusz, które są na to gotowe, ponieważ nawet w samej świętości dusze pragną czegoś dla swojego własnego dobra. Natomiast świętość życia w Mojej Woli nie posiada nic własnego – wszystko należy do Boga. I aby przysposobić się do tego (aby dusze mogły ogołocić się z własnych dóbr), zbyt dużo wysiłku lub zobowiązania trzeba podjąć i dlatego nie będzie ich wiele.” (15.04.1919) „Jeśli przeczytają te prawdy z niechętnym nastawieniem, nic nie zrozumieją. Zostaną zmieszani i oślepieni światłem Moich prawd…” (23.10.1921)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.