Paruzja, czyli Drugie Przyjście Pana oraz realizacja Królestwa Bożego obiecanego w modlitwie „Ojcze Nasz”

drugie przyjście Pana

Czym są podwójna śmierć i podwójne zmartwychwstanie?

Grzesząc, człowiek okaleczył i sprofanował obraz Boży, który nosi w sobie oraz utracił podobieństwo Boże, które posiadał. Człowiek nie był już więcej podobny do Boga, ponieważ przedłożył własną wolę nad Wolę Boga. Zgrzeszył i tracąc życie nadprzyrodzone (Łaskę), w następstwie traci także życie naturalne. Jego wola ludzka odłączyła się od Woli Bożej. A zatem dusza oddziela się od ciała.

Dusza duchowa i nieśmiertelna umiera (czyli zostaje pozbawiona Życia Bożego), a więc umiera także i ciało (pozbawione duszy). W ten sposób śmierć jest podwójna: śmierć duszy i śmierć ciała.

Jezus cierpiącyŚmierć duszy to grzech, śmierć ciała jest jego konsekwencją. Dlatego Odkupienie dokonane przez Naszego Pana Jezusa Chrystusa wymagało, aby w Swoim Życiu i w Swojej Męce, przyjął On na Siebie naszą podwójną śmierć: Mękę Swojej Duszy i Mękę Swojego Ciała.

Grzech jest odrzuceniem Woli Bożej i Jezus zgładził go poprzez doskonałe przylgnięcie do Woli Ojca. Natomiast konsekwencją grzechu jest utrata wszystkich darów nadprzyrodzonych, pozaprzyrodzonych i naturalnych, co kończy się śmiercią. Jezus przez Swoją Mękę i Śmierć zniweczył ją stopniowo od momentu Wcielenia.

Istnieje podwójna śmierć, która odpowiada dwóm wymiarom egzystencji człowieka: jedna w czasie próby, a druga nieodwracalna (na stałe), poza tym życiem. Tak więc mamy śmierć doczesną i śmierć wieczną.

Od pierwszej śmierci, która jest powszechna (konsekwencja grzechu pierworodnego), „żaden człowiek żyjący nie może uciec”, ale przy końcu historii (przy końcu świata) nastąpi powszechne zmartwychwstania ciała, ponieważ każdy człowiek podąży -ciałem i duszą- za swoim ostatecznym przeznaczeniem, które wybrał: „Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego:  a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie potępienia.” (J 5,28-29)

Od drugiej śmierci, którą jest oddzielenie od Boga, można się uwolnić, dopóki trwa nasze życie, poprzez szczerą skruchę, pojednanie z Bogiem i przebaczenie Boże (za pośrednictwem Kościoła). Ale kiedy kończy się czas próby i jeśli człowiek umiera bez Łaski, nie prosząc o przebaczenie i bez odwołania się do Miłosierdzia Bożego, zderzenie ze Sprawiedliwością prowadzi do śmierci wiecznej, do odrzucenia Boga na zawsze. To jest śmierć druga, nie do naprawienia. (Ap 20,14)

Tak jak istnieje podwójna śmierć, tak też istnieje podwójne zmartwychwstanie. Zmartwychwstanie duchowe nie jest tylko powrotem do Łaski, ale jest czymś więcej, jest powrotem człowieka „do pierwotnego porządku Stworzenia”, jest otrzymaniem Woli Bożej jako życia. To drugie, cielesne nastąpi przy końcu świata.

Dwa Przyjścia Naszego Pana

Człowiek, będąc przez łaskę synem Bożym, stał się wówczas buntowniczym i skruszony został przyjęty jedynie jako sługa w oczekiwaniu na Odkupienie.

Jezus daje Wolę BożąSą dwa Przyjścia Pana: pierwsze jako Odkupiciel, a drugie jako Król. Przy pierwszym przyjściu jako Odkupiciel naprawił On w człowieku obraz Boży, zniekształcony i prawie nie do poznania. Przy drugim przyjściu jako Król przywróci mu utracone podobieństwo Boże, doprowadzając tego, kto Go przyjmie, do porządku, na swoje, wyznaczone przez Boga miejsce i do celu, do jakiego został stworzony.

Celem pierwszego przyjścia Pana było zbawienie człowieka i ponowne otwarcie bram Nieba, aby mógł je przekroczyć każdy, kto tego zapragnie. Celem drugiego przyjścia jest ocalenie wiecznego Dekretu Jego Królestwa, pozwalając, aby Niebo zstąpiło na ziemię i odnawiając tym samym oblicze ziemi.

Owocem pierwszego przyjścia Pana jest przywrócenie życia Bożego Łaski i uczynienie człowieka synem Bożym (pierwsze zmartwychwstanie). Natomiast owocem drugiego przyjścia jest przekazanie temu człowiekowi w posiadanie, przez Łaskę, Swego Królestwa oraz pełnię dóbr Stworzenia, Odkupienia i Uświęcenia.

Pierwsze przyjście Pańskie (inaczej „Adwent”) nastąpiło w „Pełni czasów”.

Jego drugie przyjście (inaczej „Paruzja”) nastąpi przy „końcu czasów”, koniec czasu oczekiwania i nadejście długo wyczekiwanego Czasu, koniec czasu niepokoju i nadejście czasu spełnienia Królestwa, tak jak powiedział Św. Piotr: „Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy. (Dz 3,19-21)

Dlatego należy wyróżnić poszczególne okresy w historii świata:

– początek czasów lub początek świata,

– pełnia czasów,

– koniec czasów,

– i koniec świata (albo historii).

Pomiędzy dwoma ostatnimi okresami występuje chwalebny i długi okres realizacji Królestwa Bożego obiecanego w modlitwie „Ojcze Nasz”, Królestwa Woli Bożej na ziemi („jako w Niebie, tak i na ziemi”). Jest to ten okres, który Apokalipsa nazywa „Tysiącleciem”. Obrazem tego było czterdzieści dni, podczas których Jezus Zmartwychwstały, już w Chwale pozostał na ziemi, zanim wstąpił do Nieba.

Kliknij tutaj, aby przeczytać Apel Bożego Króla obwieszczający Królestwo Woli Bożej, przekazany Słudze Bożej Luizie Piccarrecie. Jest to apel Boga Ojca, który przemawia w osobie Syna Jezusa Chrystusa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.